حالت دست؛ نزدیک به زاویه ۹۰ درجه

روی صندلی بنشینید و ارتفاع نشیمن را با اهرم زیر صندلی بالا یا پایین ببرید. هنگام کار با صفحه‌کلید، بازوها باید در وضعیت راحت و نزدیک به موازی با ستون فقرات باشند و آرنج‌ها تقریباً زاویه ۹۰ درجه داشته باشند.

اگر مچ دست بالاتر از آرنج قرار می‌گیرد، ارتفاع را دوباره بررسی کنید. هدف این است که مچ دست در وضعیت طبیعی باشد؛ نه بیش از اندازه خم و نه کشیده.

بعد از تنظیم ارتفاع نشیمن، فاصله لبه جلویی صندلی تا پشت زانو را بررسی کنید. هنگام نشستن، باید فضای کافی برای قرار گرفتن دست در این فاصله وجود داشته باشد؛ لبه صندلی نباید به پشت زانو فشار بیاورد.

اگر فاصله بسیار کم است، عمق نشیمن را کوتاه‌تر کنید. اگر فاصله بیش از اندازه زیاد است و پشتیبانی مناسبی از ران‌ها ندارید، عمق را متناسب با بدن خود تنظیم کنید.

اگر صندلی شما دسته‌های قابل تنظیم دارد، ارتفاع آن‌ها را طوری قرار دهید که شانه‌ها بالا نروند و آرنج‌ها به‌آرامی حمایت شوند. هنگام تایپ، دسته‌ها نباید دست‌ها را به وضعیتی محدود کنند که حرکت طبیعی مچ و انگشتان دشوار شود.

اگر دسته‌ها بیش از اندازه بالا باشند، ممکن است شانه‌ها را بالا نگه دارید؛ اگر خیلی پایین باشند، حمایت کافی فراهم نمی‌کنند. چند وضعیت را امتحان کنید و موقعیتی را انتخاب کنید که دست‌ها و شانه‌ها راحت باشند.

پس از تنظیم صندلی، جایگاه مانیتور را بررسی کنید. صفحه باید روبه‌روی شما باشد تا برای دیدن آن مجبور نشوید گردن را مداوم به بالا، پایین یا طرفین خم کنید. اگر صفحه بیش از اندازه پایین است، پایه یا نگهدارنده مناسب می‌تواند ارتفاع آن را اصلاح کند.

صفحه‌کلید و ماوس را نیز در فاصله‌ای قرار دهید که برای استفاده از آن‌ها مجبور به کشیدن دست یا جلو بردن شانه‌ها نباشید.